DISCUSSIEER JE MEE OVER DIT ONDERWERP?

Samenvatting boek

In De kracht van keuze, haar meest persoonlijke boek tot nu toe, neemt Kelly je mee in haar leven en deelt haar kijk op thema's als vriendschap, ambitie, opvoeding, liefde, verlies en zelfvertrouwen. Het boek voelt als een goed gesprek met een vriendin: zonder voor jou te bepalen wat je moet doen, geeft Kelly je inzichten om ook in jouw leven de juiste keuzes te maken, de keuzes die bij jou passen, en zo de regie terug te pakken op allerlei vlakken.

SANNE: Ik ben normaal gesproken best een moeilijke lezer. Ik ben niet snel geboeid en ik kan ook niet vaak de tijd vinden om een boek ook werkelijk helemaal uit te lezen. Dit boek van Kelly Weekers had ik letterlijk in één adem uit. De kwetsbaarheid waarmee Kelly haar eigen verhaal verteld heeft mij echt geraakt. Het boek kwam voor mij precies op het juiste moment in mijn leven.

ANNA: De ruimte nemen om een andere keuze te maken.

Hoe is dat bij jou? Mag jij dat ook van jezelf?
Op 16 augustus begon mijn nieuwe interim-opdracht.
Voor 6,5 maand naar het oosten van het land.
Van maandag t/m donderdag in het Slingeland ziekenhuis.
En ja, dat betekent doordeweeks van huis.
Al voor de zomer had ik een pipowagen op het oog.
Dat leek me nu echt het einde.
Midden in de natuur en toch van alle gemakken voorzien.
Helaas....
De voorzieningen bleken eenvoudiger dan verwacht.
Het buitenleven was erg stil.
De nieuwe geluiden in de nacht hielden me wakker.
Ik was steeds meer op m'n hoede.
Dit ging het hem niet worden.
Ook niet als ik toch even volhield.
Ook niet als ik mezelf toesprak om te blijven.
Ook niet als de eenvoud meer gewoon zou worden.
Wat zeg ik altijd tegen m'n studenten?
Je weet zelf heel goed waarom iets niet lukt.
Waarom je geen plezier meer hebt.
Excuses gaat verzinnen om toch door te gaan.
Kijk nu eens goed in de spiegel, kijk naar jezelf.
Waar wordt jij vrolijk van?
Wat heb je nodig om weer plezier te hebben?

En dus nam ik een besluit.
Ik zei de pipowagen vaarwel.
Nam m'n intrek in een hotel.
Op loopafstand van het ziekenhuis.
En weet je wat?
Ik heb geslapen als een roosje 🌹

Thema's tijdens deze wandeling zijn keuzes die je maakt of hebt gemaakt in het verleden bij vriendschap, ambitie, opvoeding, liefde, verlies en zelfvertrouwen. 

Samenvatting boek

Met steun van de farmaceutische industrie wordt in de geestelijke gezondheidszorg de mythe verspreid dat vrijwel alle psychiatrische ziekten met medicijnen te behandelen zouden zijn. De waarheid is dat de meeste psychofarmaca patiënten meer kwaad dan goed doen en dat het overmatig gebruik ervan leidt tot een alarmerend aantal sterfgevallen. De Deense arts en hoogleraar klinisch onderzoek Peter Gøtzsche onderbouwt zijn betoog met een grote hoeveelheid onafhankelijk onderzoek en praktijkvoorbeelden, tot frustratie van zijn tegenstanders die er maar niet in slagen hem inhoudelijk van repliek te dienen. Gøtzsche baarde eerder opzien met Dodelijke medicijnen en georganiseerde misdaad, waarvoor hij de British Medical Association's Annual Book Award kreeg. 'De psychiatrie is in een diepe crisis beland. Kinderen plegen zelfmoord door ondeugdelijke geneesmiddelen. Psychiaters schrijven massaal psychofarmaca voor die vaak meer bijwerkingen en sterfte tot gevolg hebben dan dat ze bijdragen aan een beter leven van de patiënten. Volgens Peter Gøtzsche overlijden in Europa en de VS jaarlijks circa 500.000 patiënten door het gebruik van psychofarmaca. Daar komt bij dat fabrikanten en onderzoekers op grote schaal fraude plegen, terwijl veel psychiaters ontkennen dat er problemen in hun vakgebied zijn. Hopelijk zal de kritiek van Gøtzsche ook in Nederland en België bijdragen aan het openbreken van de discussie over de zin en onzin van psychofarmaca.' - Dick Bijl, arts en epidemioloog

WAT IS JOUW MENING?

KLAAS: "Bij het abrupt stoppen van antidepressiva kan je wel ontwenningsverschijnselen ervaren maar die kunnen tot het minimum beperkt worden door traag af te bouwen, eventueel in combinatie met een ander medicijn voor korte duur".

Het hele punt, en dat wordt ook door Gotzsche aangekaart, is dat voorlichting op dit gebied geheel ontbreekt. Ook worden de tussenliggende doseringen die een zeer geleidelijke afbouw mogelijk maken niet geleverd. De blijsluiter van bv. Seroxat vermeldde jarenlang dat he tmiddle niet verslavwend was en afgwbouwd kon wordne in stappen van 10 mg.
Ik heb gedurende 5 jaar 10 mg Seroxat gebruitk voor angstklachten. Al na ruim een jaar wilde ik er eigenlijk vanaf maar stoppen was onmogleijk wegens gruwelijke ontwennigsverscijsnelen die van de ene minuut na de andere begonnen, daags na het stoppen. Vreselijke diarree, overgeven en stroomschokken en tintelingen door het hele zlijf zijn nog niet eens een begin van een beschriving van de totale hel waar ik ineens in terecht kwam.
Geen uitleg van de huisarts, alleen weer een herhaal receptje en na opnieuw starten van de dagelijkse 10 mg waren alle gruwelijke symptomen snel weer weg.

Uiteindelijk na 5 jaar gebruik toch gestopt het dat halve pilletje Seroxat (zie or o zo onschukldig uit), wederom zonder enige uitleg en begeleiding en in 2007 was er nog niets over te vinden. En wederom doodziek geworden maar dat had ik er voor over, de ontwenningsverscijnselen zouden tenslotte volgens de bijsluiter maar 3 weken kunnen duren...

Ruim twee JAAR doodziek geweest, daarna nog eens 4 jaar extra nodig gehad om verder te herstellen van de afkick en ik weer kon werken... en op mijn 48 een baan moest zoeken na ruim 6 jaar in de ziektewet. Een gelukje bij een heel groot ongeluk, toch een leuke baan gevonden die ik nu alweer 2.5 jaar heb.
Kom dus niet aan met de lulkoek dat er niets mis is met de psychiatrie of antidepressiva en dat er begeleiding en goed advies beschikbaar is over afbouwen want je wordt keihard voorgelogen door de fabrikant, de artsen wisten ook van niets en in mijn geval is dat bijna mijn dood geworden. En ik sta daar helaas niet alleen in.
Hulde voor Gotzsche, die gelukkig door veel mensen serieus wordt genomen maar vreselijk dat dit boek uberhaupt nodig was...'' 

PETRA: Ik ben zeer anti medicijn. Alleen bij de hoogst nodige ziektegevallen en dan ook alleen van korte duur. Medicijnen zijn niet lichaamseigen en worden niet herkend door het lichaam daarom ontstaan er bijwerkingen die veel onaangename klachten geven en uiteindelijk zelfs dodelijk kunnen zijn. Ik spreek uit ervaring. Ik heb zelf gedurende korte periode anti-epileptisch medicijn levetiracetam geslikt. De klachten en om het medicijn af te bouwen zijn zeer ingrijpend geweest. Bij deze wil ik zeggen wie nog gelooft dat medicijnen genezen moet absoluut de boeken Dodelijke Psychiatrie en Dodelijke Medicijnen van Peter C. Gøtzsche kopen.

Samenvatting boek

Dodelijke leugens is een boek dat eigenlijk in ieder gezin en in iedere artsenpraktijk thuishoort. Het verschaft namelijk elementaire en essentiële informatie over gezondheid. Informatie en belangrijke gegevens die bij de meeste artsen simpelweg onbekend zijn. Een arts is ook maar een mens, die niet álles kan weten.
Naast essentiële kennis geeft het boek ook inzicht in hoe richtlijnen voor gezondheid worden gemanipuleerd! Als u ooit gedacht hebt dat u niet meer weet, wat u wél of juist niét geloven kunt/moet, welke aanbevelingen wel of niet juist zijn, dan is dit boek ook voor u een uitkomst; het verschaft duidelijkheid, dáár waar duidelijkheid noodzakelijk en zeer gewenst is.

In dit boek vindt u goed onderbouwd onderzoek naar misstanden in de gezondheidszorg, voedingsmiddelen- en landbouwindustrie die uw gezondheid - en die van uw familie - serieus in gevaar brengt en/of kan brengen. Het boek beschrijft een opeenstapeling van voorvallen, die een bedreiging vormen voor de volksgezondheid, hoe deze bedreigingen konden ontstaan en waarom ze steeds vaker voorkomen.

Het is geen toeval dat steeds meer mensen lijden aan welvaartsziekten zoals kanker, hart- en vaatziekten en suikerziekte. Deze gevaarlijke situatie zorgt ervoor, naast alle persoonlijke ellende, dat de gezondheidszorg niet meer te betalen is. Hebt u zich ooit afgevraagd, waarom er steeds meer mensen kanker krijgen? Zonder dat u het wellicht doorhebt, loopt ook u een groot risico. Deze dreiging past in een horrorfilm, maar vindt nu en in het echte leven plaats. Misschien kent u zelfs een aantal van de slachtoffers.
Dagelijks worden keiharde leugens gebruikt die ons ziek maken en houden - dodelijke leugens als we het niet overleven. Dit boek onthult de rauwe werkelijkheid. Het zal u wapenen tegen geknoei met uw gezondheid en geeft u oplossingen.

Over de auteur: Dodelijke Leugens. Artsen en patiënten misleid is het debuut van C.F. van der Horst als auteur. Vanuit zijn achtergrond als fysiotherapeut maakte Van der Horst kennis met de mogelijkheden, maar ook met de beperktheid van artsen en medisch handelen en de gevolgen daarvan voor de volksgezondheid. Dit exposé is zijn tijd ver vooruit gebleken. Het beschrijft de blauwdruk voor de wereldwijde controverse over COVID-19 en de manipulatie van regeringen en gezondheidsorganisaties. Vijfde druk, geheel herzien, uitgebreid en geüpdatet.

IRMIN: De schrijver komt met heel veel data waar je niet omheen kunt: feiten, namen, gebeurtenissen, data, plaatsnamen, citaten, etc. Alles is verifieerbaar. Dat maakt het boek juist kostbaar, want dat is wat wij mensen / consumenten nodig hebben om overtuigd te kunnen raken van de misleiding ten aanzien van ons voedsel en van alle witte poeders en pillen.

De schrijver noemt veel betrokkenen: overheid, artsen, artsenopleidingen, wetenschap, voedsel- en landbouwindustrie, patiënten en consumenten. Ik denk dat WIJ burgers (consument / patiënt) de sterksten kunnen zijn. Wij kunnen kritisch zijn en dat vooral blijven. Wij kunnen andere, betere keuzes maken ten aanzien van ons voedsel (biologisch, minder bewerkt, minder toevoegingen) en ten aanzien van onze houding naar de artsenwereld toe (de arts heeft het niet altijd bij het rechte eind en zijn advies mag je opvolgen, maar evenzogoed naast je neer leggen).

Het hoofdstuk over voeding had volgens mij wel achterwege kunnen blijven, want hoewel ik achter alles sta wat erover wordt geschreven, heeft het in dit boek niet zoveel toegevoegde waarde.

Daarnaast wordt de grote vraag, waarom de media over de behandelde onderwerpen niet bericht, helaas niet beantwoord. Jammer, want dat blijft mij altijd opnieuw verbazen.
Goed geschreven boek met een uitgebreide lijst bronvermeldingen. Wat mij betreft mag zo'n boek een van vele worden! Want er moet een aantal zaken toch drastisch worden aangepakt. 

''WEERBAARHEID LEER JE NIET IN EEN CURSUS''

Wat is jouw mening?

Jongeren van nu groeien op in een wereld waar hun overgrootouders nauwelijks van konden dromen. Onderwijs voor iedereen, een eigen kamer voor ieder kind, sportclubs en muzieklessen, en speciale bijspijkerprogramma's voor dyslexie, ADHD, noem maar op. En ook nog volle supermarkten, snackbars die altijd open zijn, iedereen een auto, vakanties in het buitenland.En toch klinken er zorgelijke en kritische geluiden. Jongeren zijn niet weerbaar genoeg, ze kunnen niet tegen tegenslag, of ze gaan zich helemaal te buiten aan drank, drugs en andere uitspattingen.Dat lijkt wel over twee werelden te gaan. 

Zeker is het zo dat sommige kinderen veel meer kansen hebben dan andere, en niet alle kinderen in welvaart leven, maar dat is niet waar dit over gaat. Dit gaat over een maatschappelijk klimaat waarin succes en geluk de hoogste levensdoelen zijn, en de lat daarbij erg hoog ligt. De aanloop daartoe ging langzamerhand, via het idee van de gelijke kansen voor iedereen en de maakbare samenleving, naast het uitgangspunt dat je uit het leven moet halen wat erin zit. Talenten moet ontwikkelen en geen mogelijkheden moet laten liggen. Ja zeggen, in plaats van iets uitdagends gewoon maar aan je voorbij laten gaan. Dat klimaat is alom aanwezig. Zie je daar maar eens aan te onttrekken. 

Ouders, leerkrachten, kinderen en jongeren, ze zitten er middenin. De burn-outs onder jongeren, de moedeloosheid, de somberte die tijdens de coronacrisis en de lockdowns aan de oppervlakte kwamen drijven, dat alles was aanwezig, maar is nu pas beter zichtbaar geworden.De keiharde realiteit is dat sommige dingen, zoals weerbaarheid, doorzettingsvermogen, grenzen bepalen en zelfkennis, niet in een bijspijkercursus te leren zijn. 

Begeleiding kan inzicht geven of een aanzet, maar om echt opgewassen te zijn tegen het leven zoals zich dat nu voordoet, helpen vooral pijnlijke levenservaringen die zich met enig risico en ongepland in de praktijk voordoen.Het tragische van opvoeden is dat opvoeders doorgaans een generatie achterlopen. Je geeft je kinderen mee wat je zelf als kind gemist hebt. Dat hebben vorige generaties gedaan, en dat doet de huidige generatie ouders ook. 

Maar in plaats van meer aandacht, begeleiding en ondersteuning, hebben jongeren van nu juist iets nodig dat je functionele verwaarlozing zou kunnen noemen. Een bejegening die uitgaat van vertrouwen in de zelfredzaamheid en het lerend vermogen van kinderen en jongeren. Littekens, pijn, kwetsuren, niet fijn, maar je steekt er wat van op. En waarom moet die lat zo hoog? Het kan een bevrijding zijn om ongelukkig te mogen zijn, of tevreden met een simpele baan. Natuurlijk zal het altijd nodig zijn om soms bij te springen en steun te bieden. Maar ze gewoon maar laten ervaren wat er gebeurt als je op een klimrek klimt, of aan een studie of baan begint die totaal niet past, daar kan geen cursus tegenop.

Lees meer in de boektips.

Geef hier je reactie [op het artikel of anderen] die we dan hier kunnen publiceren op deze pagina. 

Heb jezelf een onderwerp voor deze pagina? 

Laat het vooral weten en deel het met ons, zodat we er mee aan de slag kunnen gaan.

MARLISE: Wie niet empathisch is, wie niet geleerd heeft om kritisch te denken, creatieve oplossingen te verzinnen, wie niet weerbaar is bij tegenslagen en geen respect heeft voor democratische rechten van iedereen, is niet opgewassen tegen een toekomst met grote vraagstukken. De grote psychische problemen waar veel jongeren tijdens de coronapandemie mee worstelden, laten zien hoe belangrijk het is om die weerbaarheid te versterken.

LAURA: De opvoeding moet minder gericht zijn op hoge cijfers, diploma's of prestaties.

YVONNE: Als je jongeren niet leert om inspanningen te leveren en te leren dan is zingeving op latere leeftijd ook nog een probleem wat er bij komt. Hoe je met anderen om wil gaan en zij met jou is vanaf de leeftijd van 4 te leren. Want anders hebben kinderen op die leeftijd het opsteken van de middelvinger als bagage en gedrag opgevolgd door verhoogde agressie door onvrede. Wat geef jij je kind mee voor later? lijkt me in deze tijd een issue.

LONNEKE: Nee, ik ben het niet eens met je uitspraak "Een kind heeft het leven gekregen van zijn ouders en staat bij hen in het krijt.". Ik heb mijn kind op de wereld gezet. Hij heeft daar niet voor gekozen. Hij staat niet bij mij in het krijt omdat hij van mij het leven heeft gekregen. Ik doe mijn best om hem op te laten groeien en hem dingen mee te geven die hem leren zelf zijn geluk te gaan vinden en op eigen benen te gaan staan. Daar krijg ik een mooie glimlach en een knuffel voor terug.

Wandelogie ...